Happy and Im smiling,
Walk a mile to drink your water.
You know Id love to love you,
And above you theres no other.
Well go walking out
While others shout of wars disaster.
Oh, we wont give in,
Lets go living in the past.
Deze woorden galmen door mijn koptelefoon. Buiten is het al donker en regent het. De wind huilt door het halfopen raam van mijn slaapkamer. Het enige lichtpunt komt van de enige overlevende lamp die nu en dan flikkert alsof het binnen onweert.
Met mijn pijama reeds aan op dit vroege uur in de avond lig ik op mijn bed naar deze muziek te luisteren, knusjes onder mijn deken met als extra warmtebron den Bruno die slapend op mijn voeten ligt.
Dit alles bewijst dat de herfst definitief in het land is. Niets leukers dan mijn verzamel-CD van Jethro Tull om deze sfeer muzikaal te omlijsten.
Velen vinden de muziek van deze groep eerder stofferig, gedateerd, goed voor geiten-wollen sokkers die leven op het nuttigen van paddenstoelen en nog steeds zelf hun kousen breien. Vreemd, want voor mij heeft deze muziek een heel andere klank.
Als je weet dat zelfs Urbanus reeds jaren fan is van Ian Anderson en zijn kliekske.
Het begon voor mij ergens in 1977. Zoals vele leeftijdsgenoten las ik den Joepie. Dit boekske ging toen nog over muziek. Nu is het eerder een leidraad voor piepjonge meisjes die alles willen weten over het aanbrengen van de juiste make-up terwijl ze hun maagedelijkheid verliezen bij het zien van de meest resente foto van James Blunt.
Door dit blaadje leerde ik niet alleen de laatste hits van Mud en Baccara kennen maar ontdekte ik ook bands als Deep Purple, Genesis en last but not least Jethro Tull.
De foto's van een rosse nar die blokfluit speelt op één been trokken mijn aandacht.
Eens rondsnuisteren in de toenmalige platenzaken als Platenclub en Bohez. Niets gevonden. Merde.
Op een dag vroeg een vriend of ik geen zin had om samen met hem en zijn ouders eens naar Sluis te gaan. Het weinige wat ik over Sluis wist dat je daar goedkoop aan hier verboden pesticides kon komen en dat een andere kennis daar zijn potten vitamines ging halen. Bleken er ook enkele beregoeie platenzaken te zijn. Op naar sluis dus.
Sluis zou mijn leven voorgoed veranderen. Nooit zou ik nog zo 17 jaar zijn als toen.
Niet alleen ontdekte ik in een geblindeerd winkeltje hoe de relatie tussen Suske en Wiske echt in elkaar zit, maar kocht ik ook mijn eerste verzamelplaat van Jethro Tull. Het was in de herfst van 1977. Mijn klasgenoeten luisterden naar disco en de Bay City rollers en ik.....lees nog steeds Suske en Wiske.
.jpg)
0 reacties:
Een reactie plaatsen