donderdag, maart 26, 2026

Het Onze Vader

 Het Onze Vader

1.Onze Vader,

2.die in de Hemelen zijt,

3.geheiligd zij Uw Naam,

4.Uw Rijk kome,

5.Uw Wil geschiede op aarde als in de Hemel.

6.Geef ons heden ons dagelijks brood

7.en vergeef ons onze schulden,

8.gelijk ook wij vergeven aan onze schuldenaren

9.En leid ons niet in bekoring

10.maar verlos ons van het kwade.

Amen.

Het Onze Vader is het meest verbreide christelijke gebed en dateert uit de eerste eeuw. Het gebed richt zich tot God en is volgens het evangelie door Jezus Christus zelf aan zijn volgelingen geleerd.

 Men vindt het gebed in de bijbel in Matteüs 6: 9-13 bij de bergrede en in Lucas 11: 2-4. De oudste teksten van het Onzevader die zijn overgeleverd, zijn geschreven in het Koinè-Grieks. Katholieken in Nederland gebruiken een andere vertaling dan katholieken in Vlaanderen. Het hierboven vertaalde gebed is de versie van Matteüs.

Waarvoor bidt men?

De eerste 5 regels gaan over God. Hij is onze Vader, hij woont in de hemel, zijn naam is heilig, er komt een nieuw samenstel van dingen zonder zonden en hij is de soevereine heerser over het zichtbare en onzichtbare.

In regel 6 vraagt de bidder God om hem te geven wat hij in het dagelijkse leven nodig heeft.

De volgende twee regels gaan over vergeving vragen en vergeving geven.

De voorlaatste zin van het gebed is doeltreffend wanneer men in een crisis situatie verkeerd waarbij men de nabijheid van het boze voelt. De duivel zal wijken bij het bidden van het Onze Vader.

In de laatste regel geeft de mens toe dat hij onder invloed staat van het  kwade. Hij vestigt zijn hoop op God om ooit definitief van het boze verlost te worden.

 De noodzaak van vergeving

 In het Onze Vader bidt men om vergeven te worden en vergeving te geven. Het zijn belangrijke voorwaarden om eeuwig leven te bekomen.

De gelijkenis van de slaaf die niet wilde vergeven (Matteus 18: 21-35)

Wat aan de gelijkenis vooraf ging:

Jezus had richtlijnen gegeven wat de christen moest doen als zijn broeder zondigt ( Matteus 18: 15-17 ).

De bedoeling hiervan is dat de schuldige door zachtmoedigheid de noodzaak van berouw en bekering zal inzien.

“Toen kwam Petrus bij Hem en zeide: Here, hoeveel maal zal mijn broeder tegen mij zondigen en moet ik hem vergeven? Tot zevenmaal toe? Jezus zeide tot hem: Ik zeg u, niet tot zevenmaal toe, maar tot zeventig maal zevenmaal” ( Matteus 18: 21-22 ).

Vergeving vragen en vergeving schenken is één van waardevolste dingen die het leven kent, maar ook één van de moeilijkste.

– hoe moeilijk is het niet om vergeving te vragen ( bang voor vernedering en afwijzing )

– hoe moeilijk is het niet om vergeving te schenken ( bang om opnieuw gekwetst te worden )

– mensen zijn vaak in hun eer, gevoel en waarde gekwetst.

– mensen ervaren het geven van vergeving als een teken van zwakte.

Er zijn steeds 2 partijen, zij die vergeving moeten schenken en zij die vergeving nodig hebben.

-Daar waar geen vergeving is, houden relaties op te bestaan.

-Daar waar geen vergeving is, is wrok, verbittering en haat.

-Daar waar geen vergeving is, is verdriet en onverdraagzaamheid.

De  ‘wanneer’  vragen bij vergeving

-Wanneer is de maat vol? Wanneer is de grens bereikt?

-Wanneer moet ik niet meer vergeven omdat diegene die tegen mij zondigt het niet verdient?

-Wanneer moet ik zeggen ‘nu ben je te ver gegaan, mijn grens is bereikt’?

-Wanneer moet ik zeggen ‘ik kan je niet meer vergeven’?

De mens heeft de neiging om wraak te nemen voor het onrecht dat hem wordt aangedaan en noemt het dan rechtvaardigheid. Wat zei Jezus over hen die tegen Hem zondigden? ( Lukas 23: 34 ).

Hoe mensen soms omgaan met iemand die zondigt

– frontale aanval:  ‘gij grote zondaar’

– blij zijn als de persoon die jouw heeft gekwetst, onheil meemaakt

– de persoon negeren

– de zonde negeren

– een roddelcampagne beginnen, plannen maken over hoe je hem/haar terug kan pakken

– vormen van partijschappen

De gelijkenis

Het Koninkrijk der hemelen is te vergelijken met een koning die afrekening wilde houden met zijn slaven.

De slaaf en zijn heer

Toen hij daarmee begon werd een slaaf voor hem geleid die hem 10.000 talenten schuldig was.

Omdat hij het niet kon betalen, beval zijn heer om hem, zijn gezin en zijn bezit zou worden verkocht opdat er zou kunnen worden betaald. De slaaf wierp zich smekend voor hem en zei ‘Heb geduld met mij en ik zal u alles betalen’. De heer kreeg medelijden met hem en liet hem vrij en schold hem de schuld kwijt.

De slaaf en zijn medeslaaf

De slaaf ging weg en ontmoette een medeslaaf die hem 100 schellingen schuldig was, hij greep hem bij de keel en zei ‘Betaal wat gij schuldig zijt’. De medeslaaf wierp zich voor hem en verzocht hem met aandrang ‘Heb geduld met mij en ik zal u betalen’. Maar hij wilde niet en zette hem gevangen totdat hij het verschuldigde zou hebben betaald.

De reactie van de heer

De medeslaven zagen wat er was gebeurd en werden verdrietig en vertelden hun heer hetgeen er was gebeurd.

De heer ontbood de slaaf en zei ‘Slechte slaaf, al die schuld heb ik u kwijtgescholden, daar gij het mij dringend hadt gevraagd. Hadt ook gij geen medelijden moeten hebben met uw medeslaaf, zoals ook ik medelijden had met u?’ De meester werd toornig en gaf hem in de handen van folteraars, totdat hij het beschuldigde zou hebben betaald.

Conclusie:

“Alzo zal ook mijn hemelse Vader u doen, indien gij niet, een ieder zijn broeder, van harte vergeeft” ( Matteus 18: 35 ). “Komt dan tot berouw en bekering, opdat uw zonden uitgedelgd worden, opdat er tijden van verademing mogen komen van het aangezicht des Heren”( Handelingen 3:19 ).

Vergeving is het middel waarmee we datgene dat kapot is gemaakt, terug in orde kunnen maken. De mens bezit over het vermogen om tegelijk te kwetsen en om te helen. Vergeving geeft je de vrijheid om lief te hebben, terwijl het niet geven van vergeving relaties vernietigd.

Wanneer wij worden gekwetst doen we vaak het tegenovergestelde van wat Jezus beveelt. We keren ons vaak tot haat, wrok, roddel en vergelding. De heer vergaf de schuld van de slaaf volledig, maar hij verwachtte wel dat de slaaf hetzelfde zou doen!

Lukas 17:3-4.

Wanneer wij elkaar vergeven en de houding hebben om te willen vergeven dan ontnemen wij satan zijn macht! Vergeven betekent om de schuld niet tegen de ander te houden, maar om deze van harte kwijt te schelden.

Efeziërs 4:32-5:1-2

“Maar weest jegens elkander vriendelijk, barmhartig, elkander vergevend, zoals God in Christus u vergeving geschonken heeft. Weest dan navolgers Gods, als geliefde kinderen, en wandelt in de liefde, zoals ook Christus u heeft liefgehad en Zich voor ons heeft overgegeven als offergave en slachtoffer, Gode tot een welriekende reuk”.

Wanneer we geconfronteerd worden met moeiten om een broeder of zuster te vergeven, laten we dan kijken naar de vergeving die God jou heeft geschonken. Christus vergeeft veelvoudig! Vergeet daarbij niet dat God een oordeelt velt over hen die niet bereid zijn om te vergeven.

1 Timoteus 1:12-13

“Want indien gij de mensen hun overtredingen vergeeft, zal uw hemelse Vader ook u vergeven; maar indien gij de mensen niet vergeeft, zal ook uw Vader uw overtredingen niet vergeven”.

Matteus 6:14-15.

Hoeveel maal zal mijn broeder tegen mij zondigen en zal ik hem vergeven? ALTIJD!

Hebreeën 10:17

Wat wij van God willen is dat Hij ons altijd vergeeft, God gedenkt onze zonden niet meer.


zondag, november 16, 2025

De hypocrisie van de “joods-christelijke beschaving”

 Michael Srba-Deywicz  

Wanneer de bezorgde westerse politici vandaag de dag plechtig verwijzen naar “onze joods-christelijke wortels”, voel ik vooral verontwaardiging: het is een belediging verpakt als lofrede. Welke “beschaving” bedoelen zij eigenlijk? Die van kerkvaders die de Jood tot uitgerekend 'christusdoder' verklaarden? Die van vorsten, die pogroms en uitwijzingen organiseerden? Of die van schrijvers en kunstenaars die de jood in hun meesterwerken verachtten en bespotten? De term “joods-christelijk” is niet alleen een historische leugen, maar ook een cynische poging om Europa’s eigen antisemitische erfgoed wit te wassen.

Tweeduizend jaar lang was Europa niet “joods-christelijk” maar apert anti-Joods. De befaamde inquisitie, de kruistochten, de getto’s en de pogroms waren geen incidenten, maar systemische elementen van onze Europese cultuur. De Franse historica Sophie Bessis wijst erop dat de Jood tot in de 19e eeuw gold als “oriëntaal”, met andere woorden: een buitenstaander in Europa. Pas na Auschwitz werd de Jood retorisch plots ingelijfd als medegrondlegger van de Europese beschaving. Dat was geen historisch inzicht, maar een schaamlap om de eigen misdaden zo veel mogelijk te verhullen.

Nog pijnlijker wordt de hypocrisie wanneer we beseffen dat antisemitisme niet alleen in preken en pamfletten (theologische of politiek) te vinden was, maar ook in de rijke canon van de Europese literatuur: In Frankrijk schetsten gevierde schrijvers als Guy de Maupassant en Alphonse Daudet gierige, karikaturale joodse personages. Het antisemitische cliché van de joodse geldwolf werd in romans net zo vanzelfsprekend herhaald als in politieke pamfletten. Édouard Drumont’s bestseller La France juive (1886) – half pamflet, half literatuur – gaf notabene de Dreyfus-affaire haar culturele bedding.

In Duitsland schreef componist Richard Wagner zijn beruchte traktaat Das Judenthum in der Musik (1850/1869), waarin hij Joden als een parasitaire kracht in de kunst neerzette. In Rusland karikaturiseerde Nikolaj Gogol in Taras Bulba (1842) de jood als laffe verrader en woekeraar, terwijl Dostojevski in zijn Dagboek van een schrijver (1873–1881) openlijk antisemitische complottheorieën verspreidde.

In Engeland maakte Charles Dickens van Fagin in Oliver Twist (1837–1839) een beruchte antisemitische karikatuur; hij werd overal “the Jew” genoemd (Leavis, 1970). Maar zelfs tot in de 20e eeuw klonk het nog door: T.S. Eliot liet in gedichten als Burbank with a Baedeker: Bleistein with a Cigar (1919) het antisemitisch stereotype voortleven.

Wie dus beweert dat de Europese beschaving “joods-christelijk” zou zijn, miskent dat dezelfde beschaving haar grootste literaire stemmen eeuwenlang liet bijdragen aan het vijandbeeld van de Jood.

De ironie is dat de plotselinge “liefde” voor joodse wortels de facto nauwelijks iets met respect te maken heeft. “Joods-christelijk” dient vandaag vooral om een nieuwe vijand te kunnen markeren: de islam. Europa dat eeuwenlang Joden vervolgde, gebruikt nu de Jood als alibi om moslims als groep buiten te sluiten. Ironisch genoeg, was historisch gezien antisemitisme in de islamitische wereld minder geprononceerd en structureel dan in Europa. Het is een perverse omkering: de Jood, eeuwenlang slachtoffer van christelijke haat, wordt plots maar al te graag als een knuffel-mascotte gebruikt om moslims tot buitenstaanders te verklaren.

Ook Israël heeft de term dankbaar omarmd. Herzl zelf schreef al dat een joodse staat een “muur tegen Azië” zou zijn. Israëlische leiders nog steeds presenteren hun land nu als voorpost van de “joods-christelijke beschaving”. Daarmee verkrijgen ze westerse weliswaar steun, maar verhullen ze tegelijk dat het jodendom historisch net zo goed oosterse wortels heeft — en dat Mizrahi-Joden thans binnen Israël zelf vaak gediscrimineerd worden — inderdaad, tot op de dag van vandaag zelfs!

De term “joods-christelijk” blijft dus een belediging. Het ontkent tweeduizend jaar antisemitisme, verhult dat Europa’s eigen cultuur doordrenkt was van haat tegen joden, en zet tegelijk de islam buiten spel. Voor een Jood, die deze geschiedenis gedegen kent, klinkt deze retoriek als een uiterst wrange grap. Wie werkelijk respect heeft voor geschiedenis en diversiteit, zou deze uiterst kromme ideologische karikatuur voorgoed moeten laten varen. Het is een pure fictie!


Bronnen

  • Bessis, S. (2021). La civilisation judéo-chrétienne: anatomie d’une imposture. Paris: Albin Michel.
  • Bloom, H. (2003). T.S. Eliot. New York: Chelsea House.
  • Drumont, É. (1886). La France juive. Paris: C. Marpon et E. Flammarion.
  • Frank, J. (2003). Dostoevsky: The Mantle of the Prophet, 1871–1881. Princeton University Press.
  • Herzl, T. (1988). Der Judenstaat (Oorspr. 1896). München: DTV.
  • Leavis, F. R. (1970). Dickens the Novelist. London: Chatto & Windus.
  • Marrus, M. (1971). The Politics of Assimilation: The French Jewish Community at the Time of the Dreyfus Affair. Oxford University Press.
  • Stillman, N. (1979). The Jews of Arab Lands: A History and Source Book. Philadelphia: Jewish Publication Society.
  • Wagner, R. (1995). Das Judenthum in der Musik. Leipzig: Reclam. (Oorspr. 1850/1869).

zaterdag, november 01, 2025

verschil judaisme en zionisme

Het verschil is dat het jodendom de Joodse religie en cultuur is, terwijl zionisme een politieke beweging is die streeft naar een Joodse staat in Palestina. Het jodendom is een religie die al eeuwenoud is, terwijl het zionisme een nationalistische beweging uit de 19e eeuw is, ontstaan uit de behoefte aan een veilige haven voor het Joodse volk. Niet alle Joden zijn zionisten, en niet alle zionisten zijn religieus. 

Jodendom

Wat het is: Een religie, cultuur en volk met een lange geschiedenis.

Kenmerken: Bevat religieuze teksten, wetten, tradities en rituelen.

Religieuze definitie: Het geloof in één God en het naleven van de Thora.

Spreiding: Joden wonen verspreid over de hele wereld. 

Zionisme

Wat het is: Een politieke en nationalistische beweging.

Kenmerken: Streeft naar het recht op zelfbeschikking voor het Joodse volk en de oprichting en het behoud van een Joodse staat in het historische land Israël.

Ideologie: Gebaseerd op de behoefte aan een veilige en autonome Joodse staat, deels als reactie op eeuwenlange vervolging en discriminatie.

Aanhangers: Kan zowel religieuze als niet-religieuze Joden omvatten, evenals niet-Joden die een Joodse staat steunen. 

Zionisme betekent het streven naar een onafhankelijke Joodse staat. Het woord is afgeleid van Zion, de naam van een heuvel bij de ...


Geloofsartikelen van Maimonides

 

Mozes Maimonides (Hebreeuws: משה בן מימון, Mosje ben Maimon, Arabisch: Moesa ibn Maimon, موسى بن ميمون), ook bekend als Rambam, (Córdoba (Spanje), 30 maart 1138 – Fustat (Caïro), 13 december 1204) was een rabbijn, rechtsgeleerde, filosoof en arts. Hij wordt beschouwd als de belangrijkste rabbijn uit het post-Talmoedisch jodendom. Zijn filosofische werk heeft tot op de dag van vandaag grote invloed, zowel op het joodse denken als daarbuiten.

Het jodendom kent een aantal geloofsbeginselen, maar er is nooit een bindende catechismus ontwikkeld. Er is dus geen formeel overeengekomen dogma of reeks van religieuze geloofspunten. Er zijn wel pogingen gedaan om tot een definitie van de joodse geloofsinhoud te komen, maar algemeen aanvaard werden die nooit. Het meeste gezag hebben de dertien geloofsartikelen van Maimonides. Die komen in het kort hierop neer:


God bestaat

God is één (dus geen Drie-eenheid)

God is niet fysiek

God is eeuwig

God is enig

De woorden van de Joodse profeten zijn waar

Mozes is de voornaamste profeet

De Thora is de primaire tekst van het jodendom

Er zal nooit een nieuwe Thora komen

God is alwetend

God beloont degenen die de geboden naleven en straft hen die ze overtreden

De Messias zal komen

Ooit zullen de doden herrijzen

vrijdag, oktober 24, 2025

Want wie gestorven is, is van [zijn] zonde vrijgesproken

 De uitspraak, die afkomstig is uit de Bijbel (Romeinen 6:7), betekent dat een overleden persoon niet meer schuldig kan worden bevonden voor zonden, omdat hij of zij "sterft aan de zonde" en daardoor vrijgesteld is van de macht van de zonde. Met de dood van het lichaam wordt de zonde als het ware gestopt; er kan geen actie meer worden ondernomen, noch actieve daden van zonde, noch kan men beschuldigd worden van deze daden. 

  • Christelijke interpretatie: 
    Deze tekst is een belangrijk onderdeel van de christelijke leer, waarin gelovigen worden geleerd dat ze zich moeten zien als 'dood' voor de zonde door hun verbinding met Christus.
  • Verbinding met Christus: 
    De theologie hierachter is dat de dood en opstanding van Jezus gezien wordt als een gebeurtenis die de zonde voor eens en altijd heeft overwonnen. Omdat gelovigen 'met Christus' gestorven zijn, zijn ze niet meer gebonden aan de zonde.
  • Praktische betekenis: 
    De uitspraak betekent dat een gestorvene niet meer actief kan zondigen, en dat er ook geen beschuldigingen meer tegen hem of haar kunnen worden ingebracht. Er geldt geen enkele beschuldiging meer.

zondag, september 21, 2025

De Zeven Wetten van Noach

 De Zeven Wetten van Noach, of Noachitische Geboden, zijn een set van zeven universele leefregels die volgens de Joodse traditie aan alle mensen zijn gegeven na de Zondvloed, en die als minimale richtlijnen voor een beschaafde samenleving dienen. Deze geboden omvatten: het verbod op afgodendienst, het vervloeken van God, moord, diefstal, seksuele immoraliteit (zoals overspel en incest), het eten van vlees uit een levend dier, en het verplichte instellen van rechtbanken om gerechtigheid te handhaven. 

De Zeven Wetten in detail:
  1. Rechtvaardigheid: Het oprichten en handhaven van rechtbanken om rechtvaardigheid in de samenleving te bewerkstelligen. 
  2. Godslastering: Het verbod op het vervloeken van God of het beschimpen van Zijn Naam. 
  3. Moord: Het verbod op het doden van een menselijk wezen. 
  4. Dieven: Het verbod op diefstal en het toe-eigenen van de bezittingen van anderen. 
  5. Seksuele immoraliteit: Het verbod op overspel, incest en andere vormen van seksuele losbandigheid. 
  6. Eten van vlees van een levend dier: Het verbod op dierenkwelling, waarbij vlees van een nog levend dier wordt afgenomen. 
  7. Afwezigheid van afgodendienst: Het verbod op het aanbidden van afgoden en het zich richten tot iets anders dan de Schepper. 
Belangrijkheid: 
  • Deze wetten worden beschouwd als de fundamentele basis voor alle menselijke samenlevingen, ongeacht hun religieuze achtergrond.
  • Het Jodendom ziet de opdracht om deze wetten te verspreiden als een manier om de hele wereld te leiden naar universele principes en een stabielere samenleving te creëren.

donderdag, september 18, 2025

Wat is de zienswijze van de bijbel? Zijn Elia en Henoch ten hemel gevaren?

 VOOR een antwoord op die vraag, zal men eerst bepaalde bijbelse feiten moeten overwegen. En daartoe behoort zeker dit: dat de Zoon van God door middel van zijn verschijning op aarde, nu negentienhonderd jaar geleden, „licht heeft geworpen op leven en onverderfelijkheid, door middel van het goede nieuws” (2 Tim. 1:10). Door bemiddeling van hem heeft God aan vele personen „een nieuwe geboorte gegeven tot een levende hoop, tot een onverderfelijke en onbesmette en onverwelkelijke erfenis . . . in de hemelen weggelegd” (1 Petr. 1:3, 4). Jezus Christus zelf was de eerste persoon die tot volheid des levens werd opgewekt, de eerste die tot hemels leven werd opgewekt. — Openb. 1:5.


Jezus was daarom de „voorloper” van degenen die leven in de hemel zouden ontvangen. De geïnspireerde christelijke schrijver schreef over die hemelse hoop: „Deze hoop hebben wij als een anker voor de ziel, zowel zeker als vast, en ze gaat in tot binnen het gordijn [tot binnen het Allerheiligste van de tempel, de vertegenwoordiging van Gods eigen hemelse woonplaats] waar ten behoeve van ons een voorloper is binnengegaan, Jezus, die voor eeuwig een hogepriester naar de wijze van Melchizédek is geworden” (Hebr. 6:19, 20). Deze zelfde schrijver maakt duidelijk dat het gordijn dat toegang gaf tot de allerheiligste afdeling van de tabernakel in de wildernis, een beeld was van Jezus’ vlees (Hebr. 10:20; vergelijk Exodus 26:1, 31, 33). Zolang Jezus in het vlees was, kon hij niet naar de hemel gaan, want ’vlees en bloed kunnen Gods koninkrijk niet beërven’ (1 Kor. 15:50). Door afstand te doen van zijn vlees, zoals er staat, „ten behoeve van het leven der wereld”, en door zijn opstanding uit de doden „in de geest” werd de weg geopend voor degenen die tot het koninkrijk der hemelen zouden worden uitgenodigd. — Joh. 6:51; 1 Petr. 3:18.


Bovendien is Jezus’ opstanding een „waarborg” voor „alle mensen” dat God ook anderen zal opwekken uit de doden (Hand. 17:31; 24:15). Dit zou niet zo zijn als God al door de eeuwen heen rechtvaardige mensen tot hemels leven had opgewekt.


Maar hoe moeten we dan het bijbelverslag over Elia begrijpen, dat luidt: „Nu gebeurde het, terwijl zij [Elia en Elisa] al sprekende verder gingen, ziedaar! een vurige strijdwagen en vurige paarden, en die maakten vervolgens scheiding tussen hen beiden; en Elia voer toen in de storm ten hemel” (2 Kon. 2:11). Ging Elia toen werkelijk naar de hemel, de woonplaats van God? Of stierf hij?


Voor een antwoord daarop beschikken we over de woorden van Gods grootste profeet, Jezus Christus, die ontelbare eeuwen vóór zijn komst naar de aarde, bij zijn Vader in de hemel was geweest. Hij verklaarde: „Geen mens [is] tot in de hemel opgestegen, dan hij die uit de hemel is neergedaald, de Zoon des mensen” (Joh. 3:13). Sprekend over Johannes de Doper, zei Jezus: „Onder hen die uit vrouwen geboren zijn, is er geen grotere verwekt dan Johannes de Doper; maar wie een mindere is in het koninkrijk der hemelen, is groter dan hij” (Matth. 11:11). Dus ook Elia kan, als iemand die kleiner is geweest dan Johannes de Doper, niet in de hemel zijn.


Wat was dan de „hemel” waartoe Elia in een storm werd opgenomen? Dat was de fysieke hemel, de atmosfeer, het „uitspansel” dat in Genesis 1:6-8 ook met „Hemel” wordt aangeduid. Een windstorm was slechts in dat atmosferische uitspansel mogelijk, niet in het geestenrijk van Jehovah’s hemelse tegenwoordigheid. Elia werd door de windstorm weggenomen uit het zicht van Elisa.


De bijbel zegt echter niet dat Elia bij die gelegenheid stierf. Nee, het blijkt zelfs dat Elia nog op zijn minst vijf jaar later actief en levend als profeet werkzaam was, kennelijk in het gebied van Juda. De bijbel vertelt ons: „Ten slotte kwam er een schrijven tot [Joram, de koning van Juda] van de profeet Elia.” In die brief stond de ziekte en dood van Joram voorzegd wegens zijn verkeerde, goddeloze handelwijze (2 Kron. 21:12-15). Een verder bewijs dat Elia niet is gestorven op het moment dat hij naar de „hemel” werd opgenomen, is dat zijn dienaar en opvolger Elisa niet de gewoonlijke rouwperiode voor zijn meester in acht nam. — Vergelijk 2 Samuël 19:1; 1 Kronieken 7:22; 2 Kronieken 35:24.


Maar Henoch, de zevende in rechte lijn afstammend van Adam, wat zegt de bijbel over hem? Er staat in Genesis 5:24: „En Henoch bleef met de ware God wandelen. Toen was hij niet meer, want God nam hem weg.” Henoch voorzei als een profeet van Jehovah de komst van God met zijn myriaden engelen om het oordeel te voltrekken over de goddelozen (Jud. 14, 15). Waarschijnlijk is hij wegens zijn profeteren vervolgd. God stond echter niet toe dat zijn tegenstanders hem doodden. In plaats daarvan ’nam God hem weg’, waarmee kennelijk wordt bedoeld dat Hij Henochs leven beëindigde op een leeftijd die ver lag onder die van zijn tijdgenoten. Het schijnt dat Jehovah net als in het geval van Mozes’ lichaam, het lichaam van Henoch heeft weggeborgen, want „hij was nergens te vinden”. — Hebr. 11:5; Deut. 34:5, 6; Jud. 9.


Gezien Jezus’ duidelijke verklaring in Johannes 3:13 werd Henoch dus niet naar de hemel, de woonplaats van God, overgebracht. Hij stierf, zoals ook de apostel Paulus na het noemen van Henoch en andere getrouwe getuigen van God, duidelijk verklaarde met de woorden: „In geloof zijn al dezen gestorven, ofschoon zij de vervulling van de beloften niet verkregen hebben, maar zij hebben ze van verre gezien en begroet en hebben in het openbaar bekendgemaakt dat zij vreemden en tijdelijke inwoners in het land waren” (Hebr. 11:13). Deze mannen wisten dat hun beloning nog ver in de toekomst lag. De profeten uit de oudheid wisten dat hun Messiaanse profetieën niet op henzelf van toepassing waren, maar een latere vervulling zouden krijgen. Vandaar ook dat de apostel Petrus het volgende schreef aan degenen die als volgelingen in de voetstappen van Jezus Christus, hun hemelse Voorloper treden: „Betreffende deze redding [beloofd aan Christus’ medeërfgenamen, bestaande uit een hemelse hoop] is naarstig navraag gedaan en een nauwkeurig onderzoek ingesteld door de profeten [onder wie Henoch en Elia], die over de voor u bedoelde onverdiende goedheid hebben geprofeteerd. Zij bleven onderzoeken welk speciale tijdperk of wat voor soort van tijdperk de geest in hen te kennen gaf betreffende Christus, toen die van tevoren getuigenis aflegde van het lijden voor Christus en van de heerlijkheden die daarop zouden volgen. Hun werd geopenbaard dat zij niet zichzelf, maar u dienden met de dingen die u nu zijn aangekondigd door bemiddeling van hen die het goede nieuws aan u hebben bekendgemaakt.” — 1 Petr. 1:10-12.


Kort na de opstanding van Jezus sprak Petrus tot de verzamelde joden op de Pinksterdag over koning David, „een man aangenaam naar [Jehovah’s] hart”, de volgende woorden: „David . . . is niet naar de hemel opgestegen, maar hij zegt zelf: ’Jehovah heeft tot mijn Heer gezegd: „Zit aan mijn rechterhand totdat ik uw vijanden tot een voetbank voor uw voeten stel”’” (Hand. 13:22; 2:34, 35). Zo wachten ook Elia en Henoch, te zamen met vele anderen, in het graf, op het moment dat de Heer Jezus Christus in actie komt en zijn vijanden onder zijn voeten stelt door ze te vernietigen (Hand. 2:29). De glorieuze, op de troon geplaatste Christus zal dan die getrouwe mannen uit de dood opwekken, en hen tot ’vorsten op de gehele aarde’ aanstellen (Ps. 45:16; Openb. 20:11-13). Deze betrouwbare mannen zullen in harmonie met de hemelse Koning samenwerken om rechtvaardigheid en gerechtigheid op aarde te brengen.

woensdag, september 17, 2025

Als Jezus alle profetieën vervulde, waarom accepteerden de Joden hem dan niet?

 Als Jezus alle profetieën over de Messias had vervuld, zouden de Joden hem hebben aanvaard. Helaas heeft hij dat niet gedaan. Laten we zijn mislukking eens bekijken:

1. Geen volk zal het zwaard tegen een ander volk opnemen; zij zullen geen oorlog meer kennen.

2. De Messias zal de kinderen van Israël uit de vier hoeken van de aarde terugbrengen naar Israël

3. De Messias zal de goddelozen doden met de adem van zijn lippen.

4. De Messias zal de Messiaanse tempel bouwen

5. Alle naties en volken zullen de ene ware God erkennen

6. De Messias zal een rechtvaardige rechter zijn.

Dus, welke van deze twee, laat staan ​​ALLEMAAL, denk je dat Jezus heeft vervuld?

zondag, augustus 24, 2025

Het volstrekte en totale faillissement van de Europese kerkelijke theologie

 Het volstrekte en totale faillissement van de Europese kerkelijke theologie heeft ervoor gezorgd dat deze dode religie stinkt als een rottend lijk in de verstikkende hitte van de midzomerdag.

Barth betoogde dat God Zich voornamelijk openbaart door Jezus Christus en de Schrift. Hij benadrukte dat het menselijk begrip van God voort moet komen uit goddelijke openbaring en niet uit menselijke rede of ervaring. De verschrikkingen van de nazistische Sjoa onthulden dat gojim lucht aanbaden en geen God. Jezus en zijn Vader in de hemel – zo dood als een pier.

Barths ondoorgrondelijke theologie maakte onderscheid tussen het "Woord van God" (Jezus Christus) en de "woorden van mensen" (menselijke interpretaties). Hij geloofde dat ware theologie zich op de eerste moest richten, en stelde dat elke menselijke poging om God te begrijpen gegrondvest moet zijn in de openbaring van Christus. Wat een volslagen onzin, religieuze retoriek uit de lucht gegrepen. De bijbelse, kinderachtige vertalingen van de Hebreeuwse T'NaCH – allemaal geschreven door mannen. De meesten van hen hadden absoluut geen of zeer weinig kennis van het Hebreeuws en Aramees – de oorspronkelijke taal van de Hebreeuwse T'NaCH.

Geen van de onervaren christelijke Bijbelvertalers kende het verschil tussen T'NaCH en het Talmoedische gewoonterecht en het Romeinse staatsrecht. Geen van deze absolute onwetenden begreep het verschil tussen Rabbi Akiva's kabbala van פרדס, inductief redeneren en Aristoteles' deductieve syllogisme! De twee uiteenlopende logica's verschillen dag en nacht. Toch zijn ongeschoolde christelijke vertalers van hun zogenaamde "Woord van God"-bijbels net zo onwetend als bijen op de kont van een balkende ezel.

Barth contrasteerde vaak de volslagen religieuze retoriek van Paulus, de theologische onzin van 'menselijke zondigheid (de erfzonde van Adam)', met Gods genade. Zijn lege religieuze retoriek stelt nooit ter discussie hoe genade als een goddelijke eigenschap die aan Mozes in Horev werd geopenbaard, zich onderscheidt van Genade, Grote Chessed of Waarheid, enzovoort, die 40 dagen na de zonde met het gouden kalf aan Mozes in Horev werden geopenbaard.

Barths theologie van een Universele God stelt dat deze God absolute soevereiniteit bezit, volledig transcendent. Dit negeert volledig de Joodse stamgod die alleen aan Israël op de Sinaï werd geopenbaard, een openbaring die door de christelijke en islamitische religies volledig werd verworpen. Deze zien HaSjem als een lokale stamgod, uitsluitend van het Hebreeuwse uitverkoren volk Cohen. Buiten Judea/Israël heeft HaSjem als lokale stamgod absoluut geen transcendente heerschappij.

Buiten de landen waar de eed is afgelegd, kan dus niemand HaSjem לשמה aanbidden; dit vertegenwoordigt de Tora-vloek die werd opgelegd aan g'lut/verbannen Joden. En goyim die de openbaring van de Tora op de Sinaï nooit hebben aanvaard – hoeveel te meer! Centraal in Barths theologie staat de overtuiging dat alle theologische reflectie op Christus gericht moet zijn. Deze narishkeit legt Av tumah avoda zarah bloot; de Tora definieert geloof als het rechtvaardig nastreven van gerechtelijke rechtvaardigheid, waarbij de rechtbanken van het Sanhedrin ernaar streven een eerlijke compensatie te bieden voor de schade die door Partij A aan Partij B is toegebracht.

Av tumah avoda zarah propageert theologische geloofsbelijdenisretoriek die dicteert wat gelovigen moeten geloven in deze of gene of een andere God. Bonhoeffers politieke houding tegenover de nazi's is bewonderenswaardig – hij verzette zich tegen een kerk die voor Hitler knielde. Maar de inhoud van zijn theologie bleef gevangen binnen het zeer christelijke raamwerk van Barths failliete en lege theologie. Barth en Bonhoeffer verankeren beiden 'waarheid' in de christologie, een theologische retoriek die losstaat van gerechtelijke rechtvaardigheid of verbondsprecedent. Beiden behouden de Paulinische substitutietheologie (zonde/genade, Christus als 'Woord van God'), die de openbaring van de eed-alliantie van de Tora vervangt door mythische universaliteit.

Geen van beiden heeft zich ooit beziggehouden met de precedents van het gewoonterecht van de Thora versus het Romeinse recht – noch erkenden ze de praktische, in de rechtszaal gebaseerde definitie van geloof als צדק צדק תרדוף. Bonhoeffer verzette zich tegen het nazisme, maar hij deed dat met onbruikbare theologische middelen. Zijn "religieus christendom" of "de prijs van discipelschap" ontsnapte nooit aan Barths fundamentele fout: het verwarren van een theologische geloofsbelijdenis met verbondsrechtvaardigheid. Zelfs het verzet tegen de nazitirannie in Duitse protestantse kringen opereerde nog steeds binnen de valse logica van avoda zarah. Ze stelden nooit het Paulinische kader ter discussie dat zelf eeuwen van Jodenhaat, pogroms, bloedsprookjes en uiteindelijk de Shoah voedde.


vrijdag, augustus 22, 2025

Sodom en Gomorra

 

In Genesis leidde de seksuele immoraliteit van Sodom en Gomorra, inclusief interpretaties van homoseksualiteit, tot hun straf met eeuwig vuur. Betekent dit dat de hele wereld nu voorbestemd is om in vlammen op te gaan?

Mijn hemel, dat leest u verkeerd.

De verwoesting van Sodom en Gomorra had weinig of niets te maken met 'seksuele immoraliteit'.

De straf was 'vernietiging' als stad. Niet 'eeuwig vuur'.

en ook, nee, omdat uw aanvankelijke aannames onjuist zijn.

Sodom en Gomorra waren inderdaad het doelwit van hun immoraliteit, maar hun immoraliteit had vooral te maken met hun houding en behandeling van de armen van Sodom en Gomorra, en de behandeling van bezoekers die vreemden voor hun stad waren. Dit wordt expliciet vermeld in Ezechiël:

Dit was de zonde van uw zuster Sodom: zij en haar dochters waren arrogant, overvoed en onverschillig; ze hielpen de armen en behoeftigen niet.

Ze behandelden immigranten met minachting en minachting. Ze bedrogen hen en weigerden hen hulp te verlenen. Ze behandelden 'buitenlanders' als 'verachtelijk' en gebruikten geweld en pesterijen tegen hen.

Om het maar duidelijk te maken: VERKRACHTING GAAT NIET OM SEKS. Het verhaal van Sodom en Gomorra gaat NIET OVER HOMOSEKSUALITEIT. Het verhaal gaat over GEWELD TEGEN VREEMDEN ('buitenlanders') als standaardactiviteit. Het verhaal gaat over EGOÏSME, GEBREK AAN LIEFDE en MISBRUIK VOOR DE ARMEN.

Dat was de ‘goddeloosheid’ waar God over sprak tegen Abraham, en die Gods aandacht trok.

De 'slechtheid' van - niet alleen GEBREK aan gastvrijheid tegenover vreemden, maar ook de MISHANDELING van vreemden, en verder, de mishandeling van de armen en behoeftigen IN HUN EIGEN STAD.

Het creëren van dakloosheid, armoede en behoeftigheid voor hun eigen mensen, en het afschuwelijk mishandelen van vreemdelingen - dat was de 'zonde van Sodom'.

En ja, ik wijs absoluut op het Amerikaanse beleid aan de grens en de wetgeving tegen daklozen, die in veel te veel steden en staten in het land wijdverbreid is.

BEWERKEN VOOR MEER CONTEXT:

Ter verdediging van Lot - zoals het er nu voor staat - in DIE cultuur in DIE tijd was 'de bezoeker' onaantastbaar - en ook ongehuwde dochters waren bijna het bezit van de pater familias - en daarom was wat Lot deed cultureel 'correct', omdat 'de bezoeker beschermen' primair was. Dat moet begrepen worden om het verhaal te begrijpen.

De hedendaagse lezer die dicht bij deze periode leefde, zou Lot volkomen begrijpelijk vinden, en zelfs gelijk hebben, en zich ook in een zeer benarde positie bevinden. Je dochters afstaan ​​om verkracht te worden (mogelijk om te sterven) om een ​​bezoeker te beschermen was zeker verschrikkelijk, MAAR HET WAS TOCH 'het juiste' en Lot 'deed het goed', ook al was het voor hem persoonlijk pijnlijk (hopelijk).

Dit klinkt misschien niet goed voor een moderne lezer, maar het is ook niet voor een moderne lezer geschreven. Vergeet niet: het belangrijkste 'morele goed' in dit verhaal - waar het verhaal over Sodom en Gomorra juist over gaat - is het VOLLEDIG OVERTREDEN VAN DE REGELS VAN GASTVRIJHEID AAN VREEMDEN. In dit verhaal gedragen de Sodomieten zich schaamteloos als 'criminelen' en is Lot de Goede Man, door de gasten te beschermen ten koste van zijn eigen familie. Het is een ronduit moreel verhaal over Goede versus Slechte Mensen en gaat HELEMAAL niet over 'seks' en heeft dat ook nooit gedaan. Het gaat over 'wie immoreel is en wie moreel'.

Lot is 'moreel' in dit verhaal. Ik ben eigenlijk niet zo dol op Lot, en als hij mijn vader was, zou ik veel MINDER van hem houden, maar eigenlijk - daar gaat het verhaal 'over'.

Het verhaal vergelijkt de 'zonde' van Sodom (ongastvrijheid) met de 'rechtvaardigheid' (radicale bescherming van de gast) van Lot.

Echt waar. Hij laat in dit verhaal precies de 'rechtvaardigheid' zien waar Abraham en God het over hadden in die 'wat als er tien rechtvaardigen in Sodom waren?'-onderhandelingen. En Lot wordt beloond: hij en zijn familie worden gered van de ondergang.

woensdag, augustus 20, 2025

Religieuze retoriek als onjuist verwerpen.

 Religieuze retoriek als onjuist verwerpen.

Blog van Rubies Corner · rubiescorner.wordpress.com

Heb ik je dat verteld?

Ik heb mijn Bijbel uit en nu lees ik hem opnieuw. Ik heb een doel voor dit jaar, dus ik aarzel niet om mijn Bijbel te pakken en een tijdje te lezen. Nu ik hem net uit heb, begin ik opnieuw...

Je zou kunnen proberen de Hebreeuwse T'NaCH te leren – een radicaal andere verzameling boeken – in plaats van je christelijke Bijbelvertalingen te lezen. De Hebreeuwse T'NaCH heeft vertalingen, en bevat zelfs de niet-Joodse hoofdstukken en verzen die de christelijke Bijbelvertalingen zo volledig verdraaien. Wat maakt de Orde uit? God versus Hond.

De T'NaCH is georganiseerd in sugyot (vertaald als subhoofdstukken). Wat maakt dit uit? De fundamentele basis van de Hebreeuwse T'NaCH berust op een fundamentele vraag. Leert iemand deze literatuur לשמה או לא לשמה? Om Shakespeare te citeren: Zijn of niet zijn — dat is de vraag.

Sophomoristische Bijbelvertalingen brengen nooit de Naam naar voren die in het openingsgebod op de Sinaï wordt geopenbaard. Omdat de christelijke kerk de openbaring van de Thora op de Sinaï niet aanvaardt, aanbidt ze haar eigen versies van het Gouden Kalf. טיפש פשט – vertaald als vogelbrein – vertaalt letterlijk abstracte, obstrueuze ideeën over mussar. Deze laatste term, mussar, definieert de betekenis van het woord "profeteren". Profeten bevelen mussar. Dit betekent dat deze profetische mussar van toepassing is op alle generaties bnai brit die ooit over de aarde hebben gewandeld.

Profeten voorspellen de toekomst niet zoals het Romeinse namaak Nieuwe Testament: "vervul de woorden van de profeten" ten onrechte verkondigt. De Thora verwijst naar dit concept van "profetie", dat wordt beschreven door de "profeet" Bil'aam; die profeet beoefende כשוף – hekserij of tovenarij, praktijken die magische of bovennatuurlijke krachten vereisen; en hield zich bezig met Av tuma avoda zarah – verboden of occulte praktijken die verboden zijn door het tweede gebod van de Sinaï.

De Romeinse vervalsing die bekendstaat als het Nieuwe Testament, maakt gebruik van veel Griekse retoriek. Griekse retoriek: ongedefinieerde kritische termen waaraan een religieuze of politieke heks alle volgende ideeën "ophangt". Obama gebruikte tijdens de verkiezingen van 2008 de hekserijretoriek van "VERANDERING". De sleutelterm die hem twee presidentsverkiezingen opleverde. Probleem: in acht jaar tijd heeft hij nooit een poging gedaan om deze magische term "VERANDERING" te definiëren. De Arabische valse profeet Mohammed deed precies hetzelfde in zijn Koran.

Het woord "profeet" wordt steeds opnieuw herhaald. De Koran definieert nooit de abstracte, obscure term "profeet". Het Nieuwe Testament projecteert een definitie van de term profeet, zoals hierboven vermeld, die het Tora-concept van hekserij dupliceert – het voorspellen van de toekomst. De Hebreeuwse T'NaCH definieert profetie als "MUSSAR"; profeten voorspellen niet de toekomst, maar hun mussar is van toepassing op alle generaties. De uitkomst van deze kritische T'NaCH-definitie van deze absoluut cruciale term "profeet"... T'NaCH gebiedt profetische mussar, maar onderwijst GEEN geschiedenis. Deze subtiele verschuiving heeft wat tijd nodig om tot het bewustzijn door te dringen.

Een ander voorbeeld van religieuze retoriek die de vervalsing van het Nieuwe Testament gebruikt, is de apostel Paulus, die met zijn concept van 1. Je staat niet onder de Wet. 2. De erfzonde van Adam, het schuldcomplex, als voorwendsel voor de dood en opstanding van Jezus Christus dient. 1. De retoriek van "wet"; T'NaCH definieert "wet" als rechterlijke uitspraken in de rechtszaal – als wet. Terwijl het Romeinse recht bestaat uit regels en voorschriften opgelegd door Caesar of de Romeinse Senaat. Paulus' retoriek "niet onder de wet" maakt geen onderscheid tussen gerechtelijk common law en wetgevend statutair recht. Daarom "lezen" christenen hun Bijbel als kinderachtige vertalingen, zich er niet van bewust dat T'NaCH het gerechtelijk common law instrueert via een Case/Rule-stijl. Dit laatste type "wet" staat op het fundament van eerdere "precedent"-uitspraken in de rechtszaal. Het staatsrecht kent geen dergelijke vereiste die iemand zou dwingen een 'juridische samenvatting' te schrijven en mogelijke soortgelijke en gerelateerde uitspraken van vóór de huidige zaak voor de rechtbank te presenteren. Het subtiele onderscheid dat ontstaat door een vergelijking van vergelijkbare rechterlijke uitspraken in een zaak/regel - de openbaring van de Mondelinge Thora in Horev, die in de kabbala van rabbijn Akiva wordt gedefinieerd als פרדס p'shat remiz drosh sod.

Dit logicasysteem verschilt radicaal van Aristoteles' driedelige syllogisme. Akiva's logica is inductief redeneren, terwijl Aristoteles' methodologie deductief redeneren is. Beide logicasystemen hebben hun sterke en zwakke punten. Maar Paulus' religieuze retoriek: "Jullie staan niet onder de wet", wist alle onderscheidingen uit die het gewoonterecht scheiden van het wettelijk recht en inductieve logica van deductieve logica.

De andere Paulusterm in religieuze retoriek: erfzonde. Deze impliceert dat de mensheid de schuld erft van Adams overtreding. De kerk versterkte dit concept tot een hemel/hel/god/satan-polariteit van vuur en zwavel, die zich later ontwikkelde tot Calvijns leer van volledige menselijke verdorvenheid. Gebaseerd op de veronderstelling van Paulus' "erfzonde". Betekenis: dat de wil van de gevallen mens, die tot slaaf is gemaakt van de zonde, en individuen geen vrije wil kunnen uitoefenen als hun "Mozes"-bevrijder die de tot slaaf gemaakte kerk naar verlossing leidt. Hierin ligt de vereiste voor de opstanding van Jezeus. Centraal in Calvijns theologie, de leer van de predestinatie, definieert zijn religieuze retoriek. Deze vervangingstheologie van het Gouden Kalf omvat het centrale thema van de Tora, "het uitverkoren volk van Cohen dat dienstbaar is aan HaShem door de toewijding van Tohor Middot", aan de vervangingskerk die gelooft in een valse Messias Jezeus. Deze laatste term verwijst naar de 13 eigenschappen die aan Mozes werden geopenbaard op Jom Kippoer, 40 dagen na de zonde met het gouden kalf, waarbij de ערב רב/gemengde menigte de Naam van de Goddelijke Aanwezigheidsgeest verving door het woord אלהים. De 13 eigenschappen definiëren de openbaring van de Geschreven Thora op de Sinaï. Hoe?

Deze 13 "middot" (vertaald als metingen) ademen als levende geesten vanuit de Yatzir Ha'Tov in het hart. Lucht komt uit de longen, maar tohor-geesten komen uit het hart. Daarom verwijst de Talmoed naar tefillah als een "zaak van het hart". Terwijl het evangelie van Johannes verklaart dat de Logos/het woord – niet alleen een gesproken woord, maar ook een principe van orde en kennis – verwijst naar Jezeus als het pre-existente goddelijke wezen. De retorische salade van Logos/het woord beweert dat "het Woord God was", wat het geloof in de volledige goddelijkheid van Jezeus bevestigt.

De openbaring van het Gouden Kalf verwerpt de substituuttheologie, aangezien de definitie van Av toema (kwade neigingen in het hart, Yatrir Ha'Rah genaamd) avoda zarah is (vaak verkeerd vertaald als afgoderij). Hoe "bestudeert" de Hebreeuwse T'NaCH dan in plaats van simpelweg Common Law (משנה תורה) te lezen? Het eerste boek van בראשית introduceert Av tohor mitswot – bekend als tijdsgebonden geboden. De volgende drie boeken van de Geschreven Thora introduceren secundaire geboden (תולדות) die als juridische precedenten fungeren. Het laatste vijfde boek van de Thora (משנה תורה) bevestigt het mandaat van het gerechtelijk common law als 'Wetgevende Toetsing'. Dit betekent dat de rechtbanken van het Sanhedrin van het gewoonterecht niet alleen een veto hebben over lagere overheidswetten, maar ook de lagere overheidswetten volledig kunnen herschrijven en ze nu kunnen presenteren als gewoonterecht uit de Tora.

Kortom, Paulus' religieuze retoriek van de 'erfzonde' verdrong het hoofdthema van de Thora, ballingschap/glut, zoals dat tot uiting kwam in de verdrijving van Adam uit de Hof van Eden, de ark van Noach, de slavernij van Israël in Egypte en het 40-jarige verhaal van de woestijn.

Het Onze Vader

 Het Onze Vader 1.Onze Vader, 2.die in de Hemelen zijt, 3.geheiligd zij Uw Naam, 4.Uw Rijk kome, 5.Uw Wil geschiede op aarde als in de Hemel...